viernes, 12 de junio de 2009

Non, ti non morrerás, céltica musa



Escribir nada mais pra unha provincia
ou, como os pobos árcades fixeron,
escribir sobre a casca dos cortizos,
cáseque todo vén a ser o mesmo.

A nosa vos, na soledá perdida,
morrerá sin deixar sequera ese eco
que a brisa melancólica do outono
deixana copa azul dos ameneiros.

Non pode ser tampouco doutra sorte:
pasaron xa, pra non volver, os tempos
en que a linguaxe era unha cifra máxica
fácele sólo ó sacerdote hebreo.

As xentes tristes que no verbo humano
procuran os ideales que entreveron,
cando ó vate interrogan, novo Oráculo,
queren revelacións, que non misterios.

escribir nunha lingua coñecida
daqueles sólo que onda nós naceron,
¿qué é senón responder esas preguntas
en revesgados xerogrifos pérsicos?

Todo tende á unidá, leí, de entre todas,
a mais inexorable do Progreso;
i el, que de cen nacións un pobo fixo,
un idioma fará de con dialectos.

Como paran no mar tódolos ríos,
como os raios do sol paran nun centro,
tódalas linguas han de parar nunha,
que hemos de falar todos, tarde ou cedo.

¿Por qué botar ó público este libro
se a división dialéctica condeno?
diredes, con razón, os que leades,
se as ledes, estas páxinas. —Diréivolo:

Cando tódalas linguas o fin topen
que marca a todo o providente dedo,
e cos vellos idiomas extinguidos
sola unha fala universal formemos;

Esa fala pulida, idioma único,
mais ca hoxe enriquecido e mais perfecto,
resume das palabras mais sonoras
que aquelas nos deixaran como en herdo;

Ese idioma, compendio dos idiomas,
como unha serenata pracenteiro,
como unha noite de luar docísimo,
será —,qué outro se non?— será o galego.

Fala de miña nai, fala armoniosa
en que o rogo dos tristes sobe ó ceo
i en que descende a plácida esperanza
ás afogados e doridos peitos;

Fala de meus avós, fala en que os parias,
de tréboa e polvo e de suor cubertos,
piden á terra o gran da cor do sangue
que ha de cebar á besta do laudemio...

Lingua enxebre, en que as ánimas
dos mortos nas negras noites de silencio e medo
encomendan ás vivos as obngas
que malpocadosl sin cumprir morreron.

Idioma en que garulan os paxaros,
en que talan os anxeles ós nonos,
en que as fontes saloucari
e murmuran entre as follosas árbores os ventos.

Non, tin non morrerás, céltica musa
nada da Suevia nos chouzales pechos,
últirno.amor do pálido Macías,
atravesadoo corazón cun ferro;

fecundo nume do único rei sabio
que no solio de España tivo asento,
arpa inmortal da dóce Rosalía,
do infortunado Añón himno postreiro;

ti non podes morrer,.. ¡Iso quixeran
os desleigados que te escarneceron
jMais ti non morrerás, Cristo das linguas,
non, ti non morreras, ouh Nnzareno!

Apóstol teu, anque o mais ruin de todos,
pra onde quer levarei teu Evanxelio,
o fatelo vestindo da ignominia
que pra mofa nas costas che puxeron.

No teu nome, por terras e por mares,
ofrecerei paz e salú ós enfermos,
falareiles da patria ós desterrados,
de liberdade e redención ós servos.

Anunciarei o día do teu triunfo
por cidades e vilas e desertos,
e se por te anunciar me apedrearen,
¡ inda ó morrer te mentarán meus beizos!

Manuel Curros Enríquez (de Aires da miña terra)

Pintura: Nicomedez Gómez
Viñeta comic: Sandman

No hay comentarios: