domingo, 8 de marzo de 2015


Lent
agora escoito cómo rompes a falar
no medio da primeira Gnosienne de Erik Satie
e case me fas chorar véndote comer pan duro e lardo só
bebendo a chuvia a bocanadas
... o tempo circundaba
detíase nos bucles do teu pelo de primeira comuñón
cheíño de piollos e néboa pecha.
seguramente fuches o primeiro que vin
e parecíchesme un paxaro deses que viven na Camarga
e fan niños nas rosas
(soporto mal este primeiro tempo do poema esta dureza
a convicción de te querer máis que a min mesma)
máis aló dos panos que retirabas de min cheos de pis
e de palabras
cal é o mecanismo a roda que retorna trinta anos para atrás a vida
e se detén no intre en que me aprendes a escribir a letra «e»
que eu tornaba en espiral sen fin:
eu quería escribir unha letra un signo que non acabe nunca
só ti
un ser cabalar
unha noción cabalística un lí mi te levándome ó carrelo
porque xa estou tan cansa de andar de andar
co meu vestido de mazaíñas e cos zapatos da festa brancos
olendo a canfort polo infinito adiante
pas vite pas vite.
Avec étonnement
tropecei contigo nesta franxa do tempo e do espacio
eu
biquei os teus dedos un
por un:
estou no medio do soño dos pexegos de Akira Kurosawa
e síntome completamente feliz.
Lent
Johannes Cernota interpreta un pregue da túa vida
que tal vez nin recordas
estou ardendo e ninguén ten tanta pel sobre o seu corpo.
pido máis lentitude
un harmónico que chegue a triturarme as pestanas
máis
despacio
o nó que me ennobela toda a gorxa ten a cor indescifrable
dunha manta de cadros que teciches
e os corenta graos de inclinación do teu espírito de nena de cinco anos
sobre o fregadeiro.
escoita isto e di se non son as flores da erdeira abrollando
fíxate ben: a túa bondade fai exactamente ese ruído.
Lent, sans presser
existe unha fonte a trescentros metros de profundidade
ó sur do Mont Ventoux
que ti non viches nunca e sen embargo
se viras qué idéntica es a un mínimo seixo que esvara desde o cume
e por amor ó ar se precipita á auga
sabendo que afondará para sempre...
é coma cando velabas o meu sono, ¿acórdaste?
e ós oito anos aforrabas tres pesetas para mercar
unha cousa fermosísima pra min 
que aínda case non falaba:
unha posibilidade entre dez millóns
de eliminar cun asubío a certeza dunha tristeza rigorosa
en forma de trebón
pero ti es así.
Moderato, souple et expresif
nunca che dixen que cando me peiteabas
os cabelos que sen querer me arrincabas
marcaban na caída un tempo musical extraordinario.
que cando me dabas de comer
o mundo
de repente
xiraba cara a algún plan de paz.
que cando me calmabas o pranto
chegabas ata as frebas que me medraban dentro
e tíñate comigo desde a mañá á noite.
que os quistes que nacían no teu peito
eran restos de masa estelar.
non chores, anda
este quinto movemento só era pra dicirche
que quería escribir unha letra
un signo que non acabe nunca
e darcho.
como me dabas ti as lambetadas á chegada da escola
a tortilla francesa da merenda a túa respiración
se fixera falla.
só era para que a xeada non se che meta nos dedos este inverno
cando vaias buscar garabullos á memoria
e facer lume con eles para que eu non pase frío.
só era que eu quería escribir unha letra
un signo que non acabe nunca nunca
e darcho.
Avec conviction e avec une tristesse rigoureuse

"Olga Novo"

1 comentario:

MartinAngelair dijo...

...

non chores, anda
este quinto movemento só era pra dicirche
que quería escribir unha letra
un signo que non acabe nunca
e darcho.

...

O.N


Gracias, moitas gracias (xa seí que debería escribir grazas,... pero ti xa me entendes,... : )


Biquiño.